Σελίδες

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011

Απάντηση σε καταγγελία γονέα για το 2ο Γυμνάσιο Άργους Ορεστικού

Στις 17-10-2011 το blog tromaktiko δημοσίευσε καταγγελία «αγανακτισμένου γονέα» σύμφωνα με την οποία στο 2ο Γυμνάσιο Άργους Ορεστικού Καστοριάς την Δευτέρα 17-10-2011 δεν υπήρχε θέρμανση στις τάξεις τη ίδια ώρα που στα γραφεία του Διευθυντή και των Καθηγητών του σχολείου τα καλοριφέρ λειτουργούσαν κανονικά. Παρά τις προσπάθειες που κάναμε να δημοσιευθεί η απάντηση του Διευθυντή και του Συλλόγου των Καθηγητών του Σχολείου στο συγκεκριμένο blog, οι διαχειριστές του αρνούνταν επίμονα να τη δημοσιεύσουν. Υποθέτουμε ότι το λόγο τον ξέρουν μόνο αυτοί.
Προς αποκατάσταση της αλήθειας θα θέλαμε να ενημερώσουμε ότι:
1. Όντως τα καλοριφέρ τη Δευτέρα 17-10-2011 δε λειτούργησαν όπως σε όλα τα σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο Άργος Ορεστικό.
2. Ως εκ τούτου ήταν αδύνατον να λειτουργούν τα καλοριφέρ στο γραφείο του Διευθυντή και στο γραφείο των καθηγητών του σχολείου.
3. Όταν τίθεται σε λειτουργία το καλοριφέρ πρώτα θερμαίνονται οι αίθουσες διδασκαλίας του 1ου ορόφου και στη συνέχει οι χώροι του ισογείου στο οποίο βρίσκονται τα γραφεία του Διευθυντή και των Καθηγητών, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα επιλογής θέρμανσης μόνο των γραφείων.
Ο «αγανακτισμένος γονέας» όφειλε πρώτα να διαπιστώσει εάν αυτά τα οποία καταγγέλλει είναι αληθή (ένα απλό τηλεφώνημα στο σχολείο θα μπορούσε να του λύσει την απορία) και στη συνέχεια να προβεί στην καταγγελία.
Τέλος θα πρέπει να διερευνήσει για ποιο λόγο το παιδί του ή οποιοσδήποτε άλλος του έδωσαν ψευδείς πληροφορίες και να αναρωτηθεί αν αυτός είναι ο δόκιμος τρόπος για να εκφράσει κανείς τη διαμαρτυρία του. Το να κρύβεται κάποιος πίσω από την ανωνυμία και να υπογράφει ως «αγανακτισμένος γονέας μαθητή», αποδεικνύει ότι ούτε ο καταγγέλλων ήταν βέβαιος για τη αλήθεια αυτών που καταγγέλλει.
                                   Ο Διευθυντής και ο Σύλλογος των Καθηγητών
                                του 2ου Γυμνασίου Άργους Ορεστικού Καστοριάς

Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2011

Η κρυφή εκδίκηση της φύσης!!!!!

Ο 39χρονος φωτογράφος Mitchell Krog, έχει από μικρό παιδί πάθος με τη φωτογραφία. Όμως αυτό που του αρέσει να φωτογραφίζει είναι κάπως παράδοξο…
Του αρέσει να αποτυπώνει με την κάμερά του κεραυνούς και μάλιστα τόσο δυνατούς που μπορεί να γίνουν ακόμα και θανατηφόροι αψηφώντας τον κίνδυνο για την ζωή του.
Πλησιάζει όσο περισσότερο μπορεί για να έχει το τέλειο αποτέλεσμα. Αυτό που θέλει να δείξει με τις φωτογραφίες του είναι κεραυνό η τεράστια βία της φύσης.
Στις φωτογραφίες δίνει ονόματα όπως «Φωτιά και Πάγος» ή «Θανατηφόρα καταιγίδα». Ο κ. Krog που ζει στην περιοχή Magaliesburg της Νότιας Αφρικής έχει φωτογραφήσει μερικές από τις πιο εντυπωσιακές αστραπές καθώς είναι ένα συχνό φαινόμενο στην πόλη όπου ζει.
Ο ίδιος είπε: «Δεν φοβάμαι τις αστραπές. Κάθε φορά που ένα τέτοιο φαινόμενο πλησιάζει θα προσπαθήσω να φτάσω όσο πιο κοντά γίνεται για να το αποθανατίσω».
«Από τότε που ήμουν μικρό παιδί με γοήτευαν οι καταιγίδες. Μεγάλωσα στη Ν. Αφρική, όπου τα καλοκαίρια μας είναι γεμάτα καταιγίδες. Το φαινόμενο αυτό όσες φορές κι αν συμβεί με συναρπάζει».
Όπως εξηγεί ο ίδιος το πρόβλημα συχνά με αυτές τις φωτογραφίες είναι ότι μπορεί να αρχίσει να βρέχει δυνατά και να μην μπορεί να αποθανατίσει το φαινόμενο.
Μάλιστα περιγράφει και ένα περιστατικό όπου διακινδύνεψε τη ζωή του γιατί ο κεραυνός ήταν τόσο δυνατός που αναγκάστηκε να κρυφτεί πίσω από το αυτοκίνητό του μέχρι η βροχή να τελειώσει.

Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011

Αν είχαμε δυο ζωές...

"Αν είχαμε δυο ζωές, θα ζούσαμε την πρώτη ως πρόβα, σαν δοκιμή, για να μάθουμε να ζήσουμε όπως θα θέλαμε τη δεύτερη. Αν πεθαίναμε δύο φορές, είναι σχεδόν βέβαιο ότι τη δεύτερη θα πεθαίναμε καλύτερα από την πρώτη. Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Η ζωή μας είναι μόνο μία και μάλιστα μικρής διάρκειας. Αυτό το θέατρο μπορούμε να το παίξουμε μόνο μια φορά. Χωρίς πρόβα, χωρίς δοκιμή. Γι’ αυτό, πρέπει να το παίξουμε όσο γίνεται καλύτερα και για μας τους ίδιους και για όσους αγαπάμε. Εμείς γράφουμε το σενάριο που μας αξίζει. Εμείς φτιάχνουμε τα σκηνικά που μας αρέσουν. Εμείς επιλέγουμε τους ηθοποιούς. Εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές και ταυτόχρονα οι θεατές. Στο τέλος εμείς θα το χειροκροτήσουμε ή δε θα το χειροκροτήσουμε".
Απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Δημήτρη Μπουραντά «Όλα σου τα ‘μαθα, μα ξέχασα μια λέξη»

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ:12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1944-ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ


Πλήθος κόσμου ξεχύθηκε στους δρόμους της πρωτεύουσας, γιορτάζοντας την ελευθέρωσή της. Ήταν 12 Οκτωβρίου του 1944 και η γερμανική κατοχή είχε τελειώσει. «Βρήκαμε τους δρόμους γεμάτους από ανθρώπους σε τόσο πυκνή διάταξη που το αμάξι μας προχωρούσε σπρώχνοντας με δυσκολία», θυμόταν ένας Γερμανός αξιωματούχος που εγκατέλειπε την πόλη την ημέρα εκείνη. Ήδη, από νωρίς το βράδυ, μικρά γερμανικά στρατεύματα είχαν αρχίσει να υποχωρούν προς το Βορρά. Στις 06:30 το πρωί άρχισε η αποχώρηση του κυρίως σώματος και δύο περίπου ώρες αργότερα, οι ελάχιστοι Γερμανοί που είχαν απομείνει, συγκεντρώθηκαν στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, όπου σε μία βιαστική τελετή, ο στρατηγός Φέλμι κατέθεσε στεφάνι. Το τέλος της γερμανικής κατοχής σήμανε και ουσιαστικά με την υποστολή της ναζιστικής σημαίας από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης από έναν στρατιώτη στις 09:15.
Οι δρόμοι της πρωτεύουσας πλημμύρισαν με χιλιάδες σημαίες και κωδωνοκρουσίες. Ένα τρελό πανηγύρι στήθηκε. «Τώρα νιώθουμε ένα μεγάλο και ασυγκράτητο λαϊκό κύμα που μας σηκώνει και μας παίρνει. Τι ακριβώς θέλει αυτή η μάζα βέβαια κανείς δεν το ξέρει, ούτε τα πιο συνειδητά μέλη της. Δεν είναι το βιομηχανικό προλεταριάτο των μεγάλων ευρωπαϊκών κέντρων με τις συγκεκριμένες οικονομικοκοινωνικές επιδιώξεις του επιστημονικού σοσιαλισμού. Εδώ έχουμε να κάμουμε με δυνάμεις αλόγιστες. Στον αέρα υπάρχει Ρωσική Επανάσταση, μα και Γαλλική Επανάσταση και Κομμούνα του Παρισιού και απελευθερωτικός εθνικός πόλεμος και ποιος ξέρει τι άλλα θολά στοιχεία που δεν τα ξεχωρίζουμε ακόμα» έγραφε ο συγγραφέας Γιώργος Θεοτοκάς.
“Στις 21 Σεπτεμβρίου 1944 με τη βοήθεια του ΕΛΑΣ δραπέτευσα κατά τη μεταγωγή μου από τις φυλακές Συγγρού και ανέλαβα αμέσως γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Βάσης του ΚΚΕ στην Καλλιθέα. Οι εφτάμισι μήνες που είχα κάνει στη φυλακή μού είχαν στερήσει τη χαρά ν' αντιληφθώ μια εντελώς καινούργια πραγματικότητα που είχε απλωθεί στην πρωτεύουσα. Ο ΕΛΑΣ είχε ουσιαστικά όλη την εξουσία στην Αθήνα. Γιατί η δύναμη του κατακτητή ήταν πια μονάχα οι στρατώνες του και όπου έφτανε η δύναμη της εμβέλειας των όπλων του σε μια περιστασιακή επιδρομή, για να επιστρέψει μετά στις βάσεις του. Παρ' όλο που και στις εξορμήσεις του τον χτυπούσαμε και του θέταμε προβλήματα. Ήταν ουσιαστικά απελευθερωμένες όλες οι περιοχές της Αθήνας πριν από την αποχώρηση των Γερμανών. Για παράδειγμα, για να πας από την Καλλιθέα στη Νέα Σμύρνη έπρεπε να περάσεις από το φυλάκιο του ΕΛΑΣ και αν δεν ήσουν κάτοικος της περιοχής σε ρωτούσε: "Ποιος είσαι; Πού πας; Τι θέλεις εδώ;". Αν δεν είχες σημείωμα από τον ΕΛΑΣ Καλλιθέας δεν μπορούσες να περάσεις. Μερικοί θα πουν ότι αυτό ήταν στρατοκρατικό μέτρο κ.λπ., αλλά ήταν υποχρέωσή μας να διαφυλάξουμε τις δυνάμεις μας και τον λαό από τη διείσδυση πρακτόρων του εχθρού. Όσον αφορά την Αστυνομία Πόλεων ας μην ξεχνάμε ότι ήμασταν η μόνη χώρα στην Ευρώπη όπου το ΕΑΜ είχε ισχυρή αντιστασιακή οργάνωση και εκεί. Ο Γιώργης Τσαπόγας ήταν επικεφαλής του ΕΑΜ στην Αστυνομία» θυμάται ο Μανώλης Γλέζος. 
Έξι ημέρες μετά την απελευθέρωση καταφτάνει στην Αθήνα η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, υπό τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, αφού προηγουμένως είχε υπογραφεί η Συμφωνία της Καζέρτας, η οποία όριζε ότι «όλαι αι ανταρτικαί ομάδαι αι δρώσαι εν Ελλάδι τίθενται υπό τας διαταγάς της ελληνικής κυβερνήσεως εθνικής ενότητος» στην οποία συμμετείχαν το ΕΑΜ και το ΚΚΕ. «Η ελληνική κυβέρνησις» θα έθετε τις ανταρτικές δυνάμεις «υπό τας διαταγάς του Βρετανού στρατηγού Σκόμπι» που ονομάστηκε από τον ανώτατο συμμαχικό διοικητή της Μεσογείου «ως στρατηγός διοικών τας δυνάμεις εν Ελλάδι». Η ευφορία της απελευθέρωσης θα κρατήσει μόλις 45 ημέρες. Στις 3 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους ξεσπούν τα Δεκεμβριανά.
Πηγή:tvxs